La Dissection d’un Homme Armé van Braakland/ZheBilding

dissection
(c) Stephan Vanfleteren

Toen in M de lichten uitgingen na de voorstelling van La Dissection d’un Homme Armé bleef het heel even stil. Alsof het publiek zich met moeite kon losmaken van de rauwe verhalen die het bijna twee uur lang in een ijzeren greep hadden gehouden. Daarna barstte een opgelucht applaus los. Blij dat we hier en nu leven en geen (?) bloed aan onze handen hebben.

La Dissection d’un Homme Armé is een voorstelling die me recht in de ziel geraakt heeft. Messcherp fileert La Dissection d’un Homme Armé drie moordverhalen uit de Belgische geschiedenis van de twintigste eeuw: een broedermoord in de loopgraven van 14-18, de aanslag op Julien Lahaut, en het lynchen van de tien Belgische paracommando’s aan de vooravond van de Rwandese genocide in 1994. De drie mannelijke acteurs vlechten de verhaallijnen meesterlijk door mekaar. Het knappe aan dit stuk is dat het erin slaagt de gruwelen van de oorlog tastbaar te maken (de opgeroepen beelden van hakkende machetes bezorgden me letterlijk kippenvel). Maar het stuk is meer dan dat. De ten tonele gevoerde moordenaars blijken geen monsters te zijn, maar mensen waarin we, tot ons eigen afgrijzen, onszelf herkennen.

De link met de Vesalius-tentoonstelling is de dissectietafel die als rekwisiet haar plaats in de ruimte opeist en zelfs even dienst doet als figuurlijke galg. In de oudheid werden de lichamen van gehangen moordenaars immers openbaar ontleed. De dissectie als een postume straf. Ook de drie mannen worden beetje bij beetje voor de ogen van het publiek ontleed. Tot er ergens iets van een soort begrip ontstaat voor hun motieven.

BZB tourde al in 2002 met La Dissection d’un Homme Armé. De versie die ik in M zag is echter een volledig herwerking van het stuk naar aanleiding van het Vesaliusjaar, specifiek aangepast aan de context van museum M en met nieuwe muziek gecomponeerd en uitgevoerd door Gerrit Valckenaers en Koen Van Roy. De muziek in de voorstelling is de perfecte sparring partner voor de tekst. De muzikanten maken gebruik van erg inventieve constructies om de geluiden van de oorlog op te roepen. In de voorstelling wordt ook gebruik gemaakt van geluidsopnames van drones die over Gaza vliegen en van een speech van Julius Robert Oppenheimer, de Amerikaanse fysicus die wordt gezien als de vader van de atoombom. Zo slagen ze erin op muzikale wijze  linken te leggen met ander oorlogen in onze geschiedenis.

Na Leni & Susan alweer een voorstelling van Braakland/ZheBilding die me nog lang zal bijblijven. Pakkend, om de ervaring in één woord samen te vatten.

Bookmark and Share

Post een reactie