Frans filmrondje

Als ik kan kiezen tussen muziek en film dan is in negen op de tien keer de keuze snel gemaakt. Music maestro. Maar voor de collega’s en ander aangenaam gezelschap maakt een mens al eens graag een uitzondering. Ondanks de aangename almaprijzen (€5/ticket) (en betere beeldkwaliteit als ik de discussie mag geloven) opteerden we ervoor om eens niet de Kinepolistrappen plat te trappelen, maar wel een iets alternatieve weg op te gaan en achtereenvolgens Studio Filmtheaters en Het Stuk ons pad te laten kruisen.

Op maandag kun je voor een zachter prijsje (in dit geval €6 per persoon) een zitje bemachtigen in Studio Filmtheaters. Niets mis met het zitje, maar het scherm stond voor mijn nekspieren net iets te hoog. Maar te hoog gaat ook en zo kregen we alvast een dikke twee uur ‘Entre les murs’ voor de kiezen. Een verhaal dat perfect thuishoort binnen de categorie ‘het leven zoals het is… leerkracht’. Mijn opleiding indachtig kon ik me meteen inleven in de niet altijd probleemloze relaties tussen de leerlingen en de school.

François Bégaudeau heeft niet meteen de meest makkelijke leerlingen in zijn klas, maar slaagt er wonderwel in om bij momenten een dialoog met hen op gang te brengen. Niet steeds even succesvol, maar het toont alvast een manier hoe het kan. Toch heeft deze manier een keerzijde als bij één van de leerlingen de stoppen doorslaan. Ligt de aanpak van François aan de basis? Of was de situatie niet te vermijden? Feit is dat de sterkte van de film ligt in het niet-eenzijdig belichten van een succesverhaal. Niet alles hoort immers tot een ‘americain dream’. Een klassieker in wording binnen ‘schoolfilm’ en pedagogische kringen?

Tweede halte was ‘De battre mon coeur s’est arrêté’ in het Stuk, binnen het filmaanbod van Cinema Zed. Ditmaal werd €4 op de toonbank gelegd (leve de lerarenkaart) en werd er een kleiner scherm en dito zaaltje aangeboden. De titel van de film doet alvast niet watertanden, het eigenlijke kijkstuk viel meer dan mee. In deze remake is Tom een makelaar van het ruige soort. Buurten terroriseren is de methode bij uitstek om de inwoners te verdrijven. Het pand over te kopen, op te lappen en weer van de hand te doen. Toch is het niet zijn droomjob en diep van binnen leeft de passie van de piano. Iets wat hem met de genen en paplepel van moeders kant werd meegegeven. Eén enkele ontmoeting zorgt ervoor dat de passie terug helemaal naar boven komt. Wat volgt is eigenlijk een rollercoaster tussen het vroegere en nieuwe leven. Ruwheid tegenover finesse. Hedendaagse deuntjes (denk maar aan het redelijk fantastische Breathe van Télépopmusik) tegenover het geluid van het klavier.

Bookmark and Share

Post een reactie